Persoonlijk retraiteverslag - Ineke van den Berg

Persoonlijk verslag van de retraite met Christina Feldman op 30 september, 1 en 2 oktober 1999.

Dag lezers van dit stukje,

Enkele jaren geleden heb ik kennis gemaakt met mediteren, een aantal dagen in Gaia House in Engeland. Een kennismaking met een deel van mezelf. Daar heb ik ervaren dat ik in mijn leven situaties, vragen en ervaringen vaak verwerk door ze met anderen te delen, met name door er over te praten. In Engeland ervaarde ik dat het moeilijk maar ook boeiend is om niet over mijn ervaringen te praten maar ze te beleven en ze innerlijk te verwerken. Eén van de manieren om meer bij mezelf thuis te raken.

Via een vriendin hoorde ik over Christina Feldman. Ik kreeg van haar een mooi boek met wijze verhalen van alle tijden (getiteld ‘Met hart en ziel’)dat Christina (met Jack Kornfield) samenstelde c.q. schreef. Ik wilde graag een weekend met haar meemaken.

Na een lange werkdag en drie uren autorijden arriveerde ik tien minuten voor aanvang in Wapserveen. Moe en blij dat ik er was.

De atmosfeer van het gebouw, een grote boerderij, ademt rust uit. Een oase.

Het weerzien met een paar lieve vriendinnen en een heerlijk bord soep doen me snel op mijn gemak voelen. De meditatieruimte is prachtig in haar eenvoud van natuurkleur en groene matjes en zitgerei. Alleen het serene Boeddhabeeld en de foto van een dit voorjaar overleden Zenmeester (helaas de naam vergeten) trekken aandacht. Till Erkens is gastvrouw en verwelkomt ons en Christina. Als Christina begint te praten, voel ik me op mijn plek. Hier wil ik zijn, dit wil ik beleven.

Ik ben onder de indruk van de pure, prachtige (glim-)lach van Christina en hoor nauwelijks wat ze allemaal zegt. Ik wil het allemaal in me opnemen. Dat lukt niet. De moeheid verhindert dat. Ze zegt op een gegeven moment iets in de trant van “look gently for a good posture”. Goed zitten is genoeg.

Op zaterdag beleef ik vooral moeheid en slaperigheid. Ik lees achteraf in de SIMsara van september dat ik die slaperigheid als een ‘vipassanagriepje’ kan beschouwen en het kan integreren als een (waardevol) meditatie-object. Dat is me tijdens deze zaterdag met ‘wisselend succes’ gelukt. Mijn slaperigheid houdt me beurtelings in het nu (met aandacht slaperig zijn) en doet me op momenten wegzakken. Dan ben ik er niet, of dan droom ik weg in verleden en toekomst. Christina heeft een prachtige talk over One-ness, waarvan ik flarden meekrijg, waaronder (in mijn woorden) de kwaliteit van ‘samenvallen met het moment’, ‘one breath each moment’. Ik ontspan door de eenvoud die uit de woorden van Christina spreekt, de eenvoud in het leven die uit haar woorden spreekt, waar ik naar zoek en waar ik van besef dat ik er soms zo ver vandaan ben. Far away, close to my home.

Ik ben onder de indruk van de toewijding, aandacht en sobere doeltreffendheid in beweging en handeling waarmee de mensen van de Noorderpoort voor onze thee en smakelijke maaltijden zorgen.

Op zondag reflecteert Christina in haar talk op het thema Compassion, met jezelf en met anderen. “Look in the eyes of a mother who is holding her feverish child and you know what compassion is.” Ik laat me achteraf vertellen dat ze de talk op basis van haar ervaringen met de groep vlak daarvoor geschreven heeft. De talk was op zichzelf al prachtig. De informatie over hoe Christina de talk maakt doet mij geloven in de kracht van meditatie. Als ik denk aan de leer van Boeddha in drie zinnen (vermijd het kwade, doe het goede, zuiver je geest) zie ik in Christina iemand die zo’n heldere talk kan houden door een zuivere geest.

Ik wil de Stichting Inzichts meditatie, het zencentrum Noorderpoort en haar bewoners c.q. onze ‘verzorgers’, Christina Feldman, Till Erkens en de deelnemers graag bedanken voor deze ervaring. Weer een klein stukje meer bij mezelf.