Mijn ontmoeting met een monnik - Vanessa Koenig

Al zolang ik me kan herinneren heb ik wel eens iets gezien of gehoord over boeddhistische monniken. Toen ik jong was keken we thuis wel eens naar Kung Fu films. Nu kijk ik daar nog wel eens naar en ik ben trouwens ook nog jong… In deze films gaat het vaak om een boeddhistisch klooster, bijvoorbeeld een Shaolin klooster, en een groep slechte Japanners die de macht willen overnemen in het gebied en daarom de monniken aanvallen. De mannen en vrouwen in het klooster brengen hun tijd door met bidden en de vechtkunst meditatief beoefenen. Hun meesters vormen het toppunt van wijsheid en zelfbeheersing waarvan ik vaak erg onder de indruk ben ook al is het maar een film.
Tot ongeveer mijn negentiende was dit mijn beeld van boeddhistische monniken. Toen begon ik boeken te lezen van Jan Willem van de Wetering en andere verslagen van ervaringen in Zen kloosters. Mijn beeld werd toen enigszins gewijzigd. Namelijk dat de monniken ook gewoon mensen zijn net als ik.

Donderdag, achttien maart, had Dingeman Boot in Zwolle een monnik op bezoek, Ashin Ottama, die in Amsterdam een retraite zou houden. Dingeman had hem gevraagd een Dhamma-talk te houden. Toen Dingeman op de bewuste avond vertelde dat er een monnik zou komen praten, realiseerde ik me dat dit de eerste keer zou zijn dat ik een boeddhistische monnik in het echt zou zien. Ik werd meteen blij en nieuwsgierig. Mijn beeld van "het zijn gewoon mensen" is wel verweven met een diep respect omdat de leer van Boeddha na 2500 jaar voort kan blijven bestaan door mensen zoals hij. Toen Ashin Ottama ging zitten brachten wij hem onze eerbetuigingen. Dit was voor mij ook de eerste keer dat ik dat voor de persoon voor mij deed in plaats van voor een beeldje, kaarsje of wierookje ook al representeren zij alles. Hij zag er mooi uit in traditioneel bruine monnikskledij. Ik bedacht me hoe het zou zijn om elke dag er weer hetzelfde uit te zien en niet meer hoeven te twijfelen over welke kleren nu het beste bij mijn gevoel van dat moment passen. En dat is nogal moeilijk aangezien dat gevoel nogal eens de neiging heeft om van moment tot moment te veranderen zoals bij ons allen bekend is…

Wat me vooral trof was de aandacht die hij vestigde op het feit dat de mens een "shadow side" heeft waar je uit automatisme en om je ego hoog te houden maar liever niks van af wilt weten. Maar dat je deze moet accepteren en in de meditatie even gelijkwaardig moet behandelen en benoemen als de leuke dingen. Hij pretendeerde niet een directe oplossing voor het lijden te verkondigen door ons te vertellen hoe prachtig en mooi de leer van de Boeddha is. Maar dat de weg van de inzichtsmeditatie zeker niet de makkelijkste is en dat hij op zijn weg ook veel moeilijkheden is tegen gekomen.

Hij vertelde dat hij, nadat hij voor het eerst een dun boekje over de leer had gelezen, die nacht de slaap niet kon vatten. Zo'n indruk had dat op hem gemaakt. Alle antwoorden op zijn vragen lagen erin besloten. De drie maanden daarna heeft hij veel inzichten en realisaties gehad. De tijd daarna was minder spectaculair geweest. Maar hij heeft dus toch doorgezet, zo enthousiast was hij over de juistheid van de leer. Dit enthousiasme en vastberadenheid kon ik merken bij hem en dat gaf veel inspiratie zowel bij mij als bij de rest van de groep. Hij heeft zijn leven gewijd aan de leer en neemt nu de moeite om deze te verspreiden zodat hij anderen kan helpen op hun weg naar het vinden van evenwicht. En door dit te beseffen gaf zijn komst voor mij het belang aan van de inzichtsmeditatie.