Meditatie, een eerste ervaring in Wapserveen met Christina Feldman - Lydia van Andel

Wanneer ik arriveer in het Zencentrum Noorderpoort te Wapserveen om daar een weekend al mediterend door te brengen, ben ik blij als ik de gastvrouw ontwaar. Zij was het die mij stimuleerde om eens kennis te maken met meditatie en aangezien ze mij al lang kent, nam ik haar suggestie serieus en gaf mij op voor dit weekend geleid door Christina Feldman. Zij is een der 'groten' verzekert mijn vriendin mij, dus ik zal zeker een goede indruk krijgen van wat meditatie kan betekenen voor mij.

Het Zencentrum is vol vrouwen van verschillende leeftijden, maar ik zie ook een enkele man. Er wordt druk gepraat, zaken rond geld en kamers geregeld en mijn vriendin is er maar druk mee, zie ik, want er parelt zweet op haar bovenlip. Ik trek haar aandacht niet langer, ga mijn kamer opzoeken, trek iets warms aan en ga weer naar beneden.

Nu valt me op hoe mooi het hier is: sober, stijlvol, warm en rustig. Mooie vazen met subtiele boeketten erin, wat oosterse kunst aan de muur en hier en daar een ingekeerde boeddha.

Ik 'val' op de houten boeddha in de eetruimte, die broos en gedeeltelijk met bladgoud bedekt, mijn aandachtige be-wondering negeert. Ik eet van de heerlijke pompoensoep met donker brood die klaarstaat voor de mensen die van ver kwamen en begin me te ontspannen.

Daar kwam ik voor, want ik ben vreselijk moe en ook uit balans, omdat ik heb toegelaten dat de buitenwereld de laatste tijd een te groot beroep op me deed.

In de mooie groen met witte meditatieruimte merk ik hoe moeilijk het is om een prettige houding te vinden. Ook doordat ik zo moe ben, val ik steeds in slaap en dan ook letterlijk bijna van mijn kussentje af.

Na deze eerste meditatieronde 's avonds, die ik als saai ervaar, ga ik maar snel naar bed. Aangezien mijn kamergenote niet is op komen dagen heb ik het rijk alleen. Dat is erg prettig, wanneer ik zaterdagmiddag even heel erg moet huilen op mijn kamer.

Wat ook wel bevalt, is de stilte. Niets hoeven zeggen tegen al die leuke vrouwen en geen verbale sociale verplichtingen hebben, het is helemaal nieuw voor mij.

De volgende dag na de eerste ochtendmeditatie, het heerlijke ontbijt met onder andere een spannend smakende pap met zonnepitten, een werkmeditatie in de tuin in de zuivere lucht van Drenthe, begint me alles zowaar nog beter te bevallen. De kortademigheid waarmee ik arriveerde neemt af, en mijn lijf is warm en ik zit er lekker in.

De zitmeditaties vind ik voorlopig moeilijk. 'The simplicity of one breath, one moment at the time' klinkt eenvoudig inderdaad, maar probeer je gedachten maar eens stop te zetten. En dan, die heerlijke rust, die elke keer weer maakt dat ik inslaap en bijna van mijn kussentje val.

De wandelmeditaties daarentegen beleef ik intens. Bij de 'simplicity' van mijn voetzolen blijven, gaat me goed af.

Hoewel Christina ons zegt dat we niet naar anderen moeten kijken, maar bij onszelf moeten blijven kijk ik ademloos eerst een tijdje naar hoe Döshin, een van de bewoonsters van het centrum, haar wandelmeditatie doet.

Haar witte sokken onder de grote antracietgrijze kimonoachtige jas gaan in een vloeiende beweging hun gang, rustig en heel beheerst, tien stappen heen en tien stappen terug, terwijl ze kennelijk telkens heel bewust 'aardt'.

Het is meer dan afkijken alleen wat ik doe: ik zie en ik leer van haar hoe het kan zijn om 'present' te zijn.

Als ik dan ook nog naar buiten ga en de verende mosgrond onder mijn voeten voel, is de ervaring compleet en niets zal meer saai zijn van nu af aan.

Ik ben geplaatst in een kleine groep met onervaren mediteerders en we krijgen tegen het eind van de zaterdagmorgen een gesprek met Christina ,dat in de sfeervolle huiskamer van het Zencentrum plaatsvindt.

Als je een vraag aan Christina stelt, krijg je een kleine lezing over een onderwerp waarvan zij vermoedt dat het bij je speelt. Ik vind haar eerst een 'echte docent' en moet er even aan wennen. Maar ik ben, net als de meesten, zo zacht als boter geworden door de meditaties en de inkeer in mezelf en dus ook zeer ontvankelijk voor de mooie wijsheden die Christina ons zonder omwegen aanreikt.

Haar accepterende houding geeft opluchting bij een aantal in-slaap-vallers, dromers en denkers tijdens de meditatie. Want : "don't judge yourself" en "isn't it beautiful that after the sleeping there is always the awakening?".

Wij hebben duidelijk nog geen 'Teflon mind', waar niets meer aan blijft plakken.

Een mooie oefening voor een Teflon mind is the 'Loving Kindness Meditation' van de zaterdagmiddag.

"May you be safe and healthy, may you be happy and peaceful", zeg ik tegen de belangrijke mensen in mijn leven en ik ben niet de enige die betraande ogen heeft als we de meditatieruimte uitlopen.

Aan het begin van de avond geeft Christina een lezing over 'Oneness'. Ik maak fanatiek aantekeningen en lees terug dat we hiervan soms een glimp opvangen als we 'still' zijn, met 'calm clear attentiveness' en 'wise insight'.

De lezing op de zondagmorgen gaat over 'Qualities of Compassion':

'Wisdom and compassion are the two wings of the bird'. Als je je mededogen verliest voor de ander kun je de ander niet loslaten, blijft de ander plakken in je sticky mind en heeft daardoor macht over je gekregen. Voor elke gescheiden mens een realiteit waarmee geworsteld wordt. Gelukkig herken ik het gevoel van compassion in dit verband.

Na opnieuw een verrukkelijke warme lunch waar Christina niet aan deel kan nemen omdat ze haar vliegtuig moet halen, vertrekt de groep.

Vlak daarvoor zijn we ook met elkaar gaan praten, want de stilte is voorbij. Het is ineens weer heel gewoon en ik klets weer flink wat af.

Blij ben ik als ik in de auto stap, opnieuw alleen met mijn stilte en mijn gedachten.

Ik neem me voor mijn 'capacity to be present and connected' te combineren met 'cultivating of a listening heart'.

En nu maar hopen dat Christina terug wil komen een volgend keer. Want ik ben nog maar net begonnen!